گاهي مينويسم
کاخ بلورین غرور من،
اینک!
دوباره رنگین است!
کاخ بلورین غرور من،
آن آستان هر چه تنهاترم
آن یگانه پای سرباز در همشکسته!
اینک
تو
رنگین
زخمهای
خاطرات
همیشه بر باد
منی!
ديروز ساده و حيران،
پرسيدم
باورت كنم آيا؟
آن دستهاي مهربان
آن نگاه ملتهب
آن سكوت مبهم!
امروز ساده و حيران،
مي پرسم
باورش كنم آيا؟
آنهمه ابهام
آنهمه ترديد
آنهمه حقارت!
باد می آید
شنها روانند!
باد می آید
شنها روانند
سطح صاف زمین را ببین!
تا دور دست
تا همیشه
تا دیروز
تا قبل ازبازی
تا بعد از بازی
تا نگاه کن
تا قول می دهم
تا باشد برای بعد
تا رؤیای طلایی
تا خیال گم شدن
تا کابوس پیدایی
تا نمی دانم چه
تمام روی زمین پیداست!
مردی از شن می آمد
دیروز از خیال بود
باد آنها را برد
بغض بی حوصله است
مرد در هوا گم شد
حالا صدای باد می آید
مثل دیروز
مثل فردا
مثل همیشه!
به تماشا خانه ام
هنرپیشه می آید
پرده کنار می رود
مرد باز می ماند
کات!
قانون است و تماشاخانه
قانون است و من
قانون است وتماشاچی
سکوت!
این پرده آخر نبود
این اول بازی هم نبود
نه اولش
نه آخرش
مجرم را بیاورید
جرم؟
پرده ای که پس می رود
باوری که حیران است
قصه ای که جدی است
شرابی که می ریزد
جنونی که قل می زند
اتاق آینه
بالماسکه راه افتاد
کدام آینه شکست؟
کدام نقاب افتاد؟
اه خراب کردی!
دوباره از اول!
فردا زودتر بیایید!
قانون وخورشید
قانون و مهتاب
تئاتر در آسمان
عروسک از خون
عروسک از باد
عروسک از ادراک
عروسک از پندار
عروسک از توهم !
مجرم را بیاورید
جرم؟
باور تماشاخانه
فراموشی مایا
یا باور مایا
چه می دانم
خسته ام
دیر شده
حالا دیگر سالهاست که دیر شده!
پنبه را بده
می خواهم صورتم را پاک کنم
فردا زودتر بیائید!
وقت خواب است
خواب می بینم
به تماشاخانه ام
