آبي

تو آن مني و بدان سان كه باد مرا با خود برده بود و هي نرفتن‌هاي پي‌در‌پي‌ انگار كه سنگ بوده‌ايم و از پي‌اش روان!

تو آن مني و سنگ‌واره‌اي و رنگ رفته بوده‌اي و من دوست داشتم
نقش‌در‌نقش تو را!

تو آن مني و گم شدي و من تابناك زخمي كه فروتني را!

تو آن مني و غروري كه با خدا مرده بود
و اينك انساني كه در دستهايش،
زخم در زخم تابناك حيرت است و خاليا!

كودك مرا مي‌خواند
من از پي‌اش روان بودم
بوسه‌اي از دور و خدانگهداري كه از لبان تو مي‌آمد

من از فراز ابرها مي‌آمدم
قهرمان خسته راههاي نرفته‌اي
با نشاني بي‌دليل از فراغت
انگشتانم معجزه را مي‌جست،
در آن نرمي خاك بود و
وحشت دره‌اي كه مي‌رفت، مي‌رفت
تا مرزهاي زمين
تا آنكه تو را ندارد
تا اقتدار قانون
پايان ابرها!

خدانگهدار رفيق لحظه‌هاي بر فراز ابرهاي من!
خدانگهدار برادر ساقه هاي خشك علفهاي هرز!
خدانگهدار ميهمان نابلد راههاي زمين!
خدانگهدار كودك بي‌اختيار رنگها!

اينك به جستجوي كسي مي‌روم
كه در دامنه‌هاي خستگي گم شد!

كوه بود و آسمان
ستاره بود و خدا
تو بودي و من

صداي آب مي‌آمد
مهتاب بر گونه‌هاي تو روان بود
و لحظه در قران سبز سكوت و ستاره مي‌درخشيد

خدا گوش مي‌داشت
و آخرين لبه‌هاي اقتدار بايد در مي‌شكست

من به مشرق بودم
و سواران سرزمين‌هاي ديروز
خسته از تكرار قصه‌هاي هر روزه‌اشان
به منزلگاه

آرام آرام نگاه تو طلوع مي‌كرد
تنهايي عميق‌تر مي‌شد
و دختر حوا جان مي‌گرفت

من در آستانه خويش بودم

رقص انگشتان تو بر بلنداي پيشاني ات
چون رقص آتش در شب
رقص آن بي واژه ها
رقص چشمها به چشمخانه

نگاهت ميكنم
چشمها مي بندي
رقصيدن آغاز مي شود
باز انگشت و پيشاني
انگشتان بلند تو بر پيشاني

نگاهت مي كنم
باز چشمها را مي بندي
چشمهارا مي بندم

حالا ديگر نيستم!
چشم بگشا و ببين
ديگر نيستم
ديگر چون خيالي آرام
چون خيالي سبك

تو اينجايي
ستاره اينجاست
آتش اينجاست!

هان اي ريسمان آشناي تغزل!
خسته ام
مرا با خود تا كجا مي بري؟

هان اي ريسمان آشناي تغزل!
بگذار اندكي
كنار اين صخره هاي خاكستري
به خواب روم

خسته ام
خسته
از اشتباه گرفتن و رفتن
از دعا كردن و حضور ستاره
از اتوبوسي كه هرگز نيامد
از خوابهاي روزمره و زايچه

و از تو
كه هنوز ساكتي!

... و من بسان آن سنگهاي غلتان و مسافر
ميهمان ناخوانده آب بزرگ را
در اين راه از درد به خود خميده
به موجهاي نقره فام و مهتاب زده مي برم
من بستر جنون تو ام !

بر سينه ام آرام گير!

خاليا را در تو جستم
آن سياه وش سكوت بي رنگ را!
همو كه در نور سياهش كور مي شديم،
كه در هيچ در هيچش زاده مي شديم!

دريغا!
به هزاران حضور آغشته يودي!

نرمتر از هر چه آبهاي جهان
سبزتر از هرچه درختهاي دنيا
بلندتر از هر چه كوه كه ديده اي

و لبريزتر از هر چه حضور،

آنگاه كه ندارمت!

جنون ابتلاي ناب انديشه بود
آنجا كه واژه پايان مي‌گرفت
و حرفهايم هذياني سرد و نمناك
در ميان واماندگي خسته و فروتن روزها

فروتني!
ديرگاهي ست كه مي‌شناسمش
صداي پاي فروتني
همان خش‌خش رفتن گامهاي تو بود
آنجا كه من زندگي‌ام را در برابر التفات تو
تنها ذره اي از آن قمار مي كردم

خدا بود و من
تنها خدا مي‌داند و من
آن عهد ديرين شكسته را
داستان بي‌تكلف شكستن من و عهد و خدا
تثليث مقدس به يادگارت
اين خرده پاره‌هاي مشوّش و ملول

حالا فقط فروتني مانده ست و من،
خدا را ديگر نمي‌دانم!

چون برهوت
بلعنده بودي

دريغا سراب
 كه من بودم!

اتاقها كم بود
ثانيه ها كم بود
راهها كم بود

حالا اي مرگ!
اي فراخي ناب!

اكنون تو  را مي خواهم!

به ياد روزهاي رفته
به ياد كوه و كوچه و سيگار
به ياد آن اولين عشقهاي بي دليل!

حالا بضاعت كودكي ام در دست و
خاطراتم بر دوش
بدنبال نگاهي آشنايم
كه سيگاري را
به ياد تو بگيرانم!

به ياد تو
كه در آن سوي ديروزهاي مات
گمشدي!

براي تكرار دوباره قصه دري بي ديوار و بي حصار
تو بهانه تازه ام شدي!

باورت كنم آيا؟

آن نگاه ملتهب
آن صداي به يكباره لرزان
آن دستهاي هميشه مهربان
آن سكوت مبهم!

اشتباه من كجا بود؟
حالا در ميان اينهمه ترديد و مساحمه
باورت
از پس سالهايي كه چون ابرهاي پر نقش و نگار گذشته اند!

و اينك تو
كه آشنايي
كه غريبه اي!

***
در ميان مهي غليظ
بوي خاك و علف مي آيد
بوي چوب و حيرت
بهانه اي براي جنون
جنوني نه چندان ناب كه در رگها مي دود
گرم مي شوي
سرخوش اما ملول
خرسند هر چه ويرانتر
باز كودكي بي راه و شادمان!

در آستانه در مي ايستم
قاصدكها در دست
دم گرم نوازش بر سرشان
بروند حاليا آن سوتر
آن سوي در
دري كه مي دانم پشت آن خالياست!

به آستانه در كه رسيدي
قاصدكها را مراقب باش!

با تو از دور دست ترين رؤياها خواهند گفت!