آبي

اينك هزار سال است كه رفته‌اي
اينك هزار سال است كه گم شده‌اي

حتي به حضور همين لحظه‌ات قسم،
حالا هزار سال است
كه باد بر مزار تو مي‌وزد و هي مويه‌هاي غريب
كه برهوت و حسرت و حقارت!

كاش با باد رفته بودي!

شعر و شراب و نافله
 و صداي زني از پس درختان انبوه!

مي‌داني، خيال مي كردم كه در ميان ضرب هندسي دود و انتشار
ميان خستگي، خستگي، خستگي
ميان تردد همواره حلقه‌ها گم شده‌اي!

 اي خواهر هر چه دور دست تو را مي‌گويم
اينك اينهمه پريشاني به نجواي توست!
بيا بنشين!