آبي

كه آشفت

كابوس شهر من،

ديشب او

ودكا نوشيده است!

انگار هنوز زنده باشم

يادم هست

ديشب،

تو در جمجمه ماه گم شدي

پس دستان خاك

در ابتداي هر غروب روزمره

به جستجوي تو رفت!

از بلوغ كفشهاي گِلي گفتيم

از انعكاس گلدان در ماه

از امتداد صحن عروس تا سينه مرگ

بر دستان خاك اما

خورشيد،

تو را نوشيده بود

همان عطشي

كه بر ديوار زاده مي‌شود!