آبي

و عرفان از دود سيگار پنجاه و هفت بالا مي‌رود

اينجا شلوغ است،

آدامس‌هاي رفاقت

چسب زخم‌هاي عشق

و تهوع در ترن هوايي

در حيات

درخت كاجي روييده

مرگ بر شانه‌اش منتظر

عصر مي‌شود

خشكيده نان تنهايي 

و روز

اميد پاياني قانع

تنها بليط‌هاي كاغذي مي‌دانند

چند ساعت بايد چرخيد!

آنگاه كه كرمها

بر تنم جوانه مي‌زنند

و رفتگر

تكه‌هايم را

از كوچه‌هاي تكرار مي‌روبد

پير مرد با رداي زعفراني‌اش

در آستانه در مي‌ايستد

و سنت بادها ناگشوده مي‌ماند

باز باران مي‌بارد

بچه‌ها از مدرسه باز مي‌آيند

و هر بار من

سوت سوتكم را

در خانه جا مي‌گذارم

هوا گرگ و ميش بود

وقتي كه رفتي

هوا گرگ و ميش بود

در بارش تو من بيرنگ شدم

كلاغ‌ها هم در من گم شدند!